طراحی داخلی مینیمالیست که همچنان حس خانه را دارد

طراحی مینیمالیست یعنی ویرایش، نه خلأ. اشیاء کمتر، پالت‌های سخت‌گیرانه‌تر، و معیار بالاتری برای آنچه حق حضور در فضا را دارد. اگر درست اجرا شود، اتاق مینیمالیست آرام و هدفمند به نظر می‌رسد؛ اگر ناقص باشد، سرد و بی‌روح می‌شود — بیشتر شبیه سالن انتظار تا خانه. تفاوت تقریباً همیشه در پارچه‌ها، نورپردازی، و آن یک متریال با شخصیت واقعی نهفته است. مینیمالیسم هم از خویشتن‌داری ژاپنی (ما، وابی‌سابی، تأکید بر فضای منفی) و هم از تقلیل‌گرایی اروپایی (Dieter Rams، Donald Judd) تغذیه می‌کند، و نتیجه‌ی عملی آن است که هر سطحی باید حضور خود را توجیه کند. یک اتاق نشیمن مینیمالیست معمولاً دو یا سه صندلی، یک میز جلومبلی، یک فرش، یک منبع نور در ارتفاع مطالعه، و هیچ چیز اضافه‌ای روی دیوار یا کف دارد. پالت محدود می‌ماند — معمولاً یک سفید گرم، یک تُن خنثی میانی (استخوانی، جوی‌دو سر، سنگ روشن)، و یک رنگ لنگرانداز عمیق‌تر (زغالی، گردویی، یا مشکی کدر). ذخیره‌سازی پنهان بیشترین کار را می‌کند: کتابخانه‌های قد بلند توکار، کابینت‌های دیواری با درب فشاری، و فضای ذخیره زیر تخت، صفحه‌ی بصری اتاق را بی‌آلایش نگه می‌دارند.