مدرن میانه قرن که امروز هم واقعاً راحت زندگی می‌کند

سبک مدرن میانه قرن بهترین دوره طراحی مسکونی را با خود دارد: چوب‌های گرم، اشکال گرافیکی، رنگ‌های امیدوارانه و مبل‌هایی که شصت سال بعد هم درست به نظر می‌رسند. ماندگاری این سبک به خاطر تناسبات و مصالح اصیل آن است، نه به خاطر پُرزرق‌وبرقی. این جنبش (تقریباً از ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۹) مبل‌هایی تولید کرد که امروز نمادین شده‌اند: مبل راحتی Eames، میز قهوه Noguchi، صندلی لاله Saarinen، صندلی Wishbone وگنر، نیمکت Nelson. این آثار از آن رو موفقند که اول مشکلی را حل می‌کنند — نشستن، ذخیره‌سازی، سطح کار — و در عین حال زیبا هستند. یک اتاق واقعی MCM معمولاً حول یک قطعه لنگر از چوب گردو یا تیک شکل می‌گیرد — یک کردنزا، یک میز قهوه یا یک سایدبورد بلند — در کنار صندلی‌های روکش‌دار با پایه‌های مخروطی و نورپردازی شاخص (آویز حبابی Nelson، آپلیک Serge Mouille، لوستر اسپوتنیک). پالت رنگی از نظریه رنگ دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ الهام می‌گیرد: گردوی گرم به عنوان پایه، سفیدهای گرم روی دیوارها (Benjamin Moore White Dove، Simply White)، و یک یا دو رنگ تأکیدی کلاسیک MCM — خردلی، زیتونی، نارنجی سوخته، فیروزه‌ای یا صورتی ملایم. قانون رنگ اهمیت دارد: یک یا دو رنگ تأکیدی انتخاب کنید، نه همه را با هم. بازتولیدهای باکیفیت از سیلوئت‌های نمادین اغلب از اصل‌های شکننده قابل استفاده‌ترند.