ایده‌های اتاق ناهارخوری: مقیاس، نور، فضا

اتاق‌های ناهارخوری بر سه تناسب استوارند: میز به اتاق، آویز به میز، و وزن بصری صندلی‌ها نسبت به همه چیز. اگر این سه را درست تنظیم کنید، یک اتاق ناهارخوری معمولی آراسته به نظر می‌رسد؛ اگر نه، حتی یک اتاق گران‌قیمت هم ناهماهنگ احساس می‌شود. بیشتر اتاق‌های ناهارخوری مستقل بین ۱۴۰ تا ۲۲۰ فوت مربع (حدود ۱۳ تا ۲۰ متر مربع) هستند. میزی با عرض ۳۶ اینچ (حدود ۹۱ سانتی‌متر) به راحتی چهار نفر را جا می‌دهد؛ ۴۲ اینچ (حدود ۱۰۷ سانتی‌متر) برای چهار نفر فراخ است یا در صورت نیاز شش نفر را جا می‌دهد؛ و ۴۴ تا ۴۸ اینچ (حدود ۱۱۲ تا ۱۲۲ سانتی‌متر) برای شش تا هشت نفر با ظرف‌های سرو روی میز استاندارد است. میزهای گرد در اتاق‌های مربعی بسیار خوب عمل می‌کنند و مکالمه را تا شش نفر آسان می‌سازند — برای بیشتر از آن، میز مستطیلی برتری دارد. قطر لوستر آویز باید تقریباً دو سوم عرض میز باشد (یک میز ۶۰ اینچی زیر یک آویز ۳۶ تا ۴۲ اینچی بهترین تناسب را دارد) و به گونه‌ای آویزان شود که پایین‌ترین نقطه‌اش ۳۰ تا ۳۶ اینچ (حدود ۷۶ تا ۹۱ سانتی‌متر) بالای سطح میز قرار گیرد. نور محیطی به یک لایه‌ی دوم نیاز دارد: آباژورهای دیواری کم‌نور، یک چراغ بافه، یا نور غیرمستقیم در طاقچه‌ها می‌توانند اتاق را پس از کم کردن نور آویز اصلی برای شام، همچنان کاربردی نگه دارند.

میز را به گونه‌ای انتخاب کنید که حداقل ۳۶ اینچ (حدود ۹۱ سانتی‌متر) فضای آزاد اطرافش باشد، آویز را ۳۰ تا ۳۶ اینچ بالای سطح میز آویزان کنید، و سیلوئت صندلی‌ها را یکدست نگه دارید.